حضرت فاطمه(س) در بیستم جمادی الثانی پنجم بعثت در مکه دیده به جهان گشود، وی فرزند حضرت محمد(ص) خاتم پیامبران الهی و حضرت خدیجه(س) از زنان بزرگ قریش بود.
پیامبر اکرم(ص) به این دلیل نام فاطمه را برای وی برگزیدند که خداوند او و فرزندانش و آنان که به این بانوی بزرگ محبت دارند، از آتش جهنم دور ساخته است. از دیگر نام های حضرت فاطمه(س) می توان به زهرا، صدیقه، طاهره، مبارکه، بتول، راضیه، مرضیه، محدثه، صدیقه کبرا، حورا و عذرا اشاره کرد. ام الحسین، ام الحسن، ام الائمه و ام ابیها از کنیه های حضرت زهرا(س) به شمار می روند.
الگو و اسوه ی پارسایی در آغوش پرمهر مادرش، با عواطف و احساسات مادری آشنا شد و پس از درگذشت حضرت خدیجه(س) در کنار رسول خدا رشد و پرورش یافت و از سرچشمه ی دانش و علم وی بهره برد، دوره ی کودکی حضرت صدیقه کبرا (س) با آغاز رسالت رسول اکرم(ص)همراه شد.
حضرت زهرا(س) همچون مونسی دلسوز همواره در کنار پدر بود و در برابر اذیت های مشرکان، از حضرت محمد(ص) دلجویی می کرد و نه تنها به عنوان یک دختر نسبت به پدر، بلکه همچون مادری مهربان حامی مقام نبوت بود.
حضرت محمد(ص) همواره شدت علاقه و دوستی خویش را نسبت به حضرت فاطمه(س) در میان مسلمانان نشان می داد، به گونه ای که پیامبر اکرم(ص) این بانوی بزرگ را «ام ابیها» نامیدند. این کلمه علاوه بر معنای مادر پدر به معنی اصل و مظهر نبوت و ولایت است.
ایشان خواستگاران بسیاری داشت، نقل است که عده ای از نامداران و ثروتمندان از این بانوی بزرگ خواستگاری کردند اما حضرت محمد(ص) به آنها فرمودند که اختیار فاطمه در دست خداست.
امام علی(ع) جوانی با ایمان بود روزی به خواستگاری این بانوی بزرگوار رفت اما شرم و حیا مانع شد خواسته اش را با حضرت محمد(ص) در میان بگذارد، در این هنگام جبرییل به امر خداوند بر رسول اکرم(ص) نازل شد و گفت: ای محمد! خدا بر تو سلام می رساند و می فرماید فاطمه را به عقد علی درآور، خداوند علی را برای فاطمه و فاطمه را برای علی پسندیده است.
حضرت محمد(ص) به فرمان خداوند با این وصلت موافقت کردند و سرانجام در یکم ذی الحجه دوم هجری در پیوندی آسمانی حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) به عقد یکدیگر درآمدند و ثمره ی این پیوند مبارک چهار فرزند به نام های امام حسن(ع)، امام حسین(ع)،حضرت زینب(س) و ام کلثوم(س) بود.
حضرت فاطمه(س) همواره همسری شایسته برای امیرالمومنین به شمار می رفت و در همه ی عرصه ها در کنار ایشان بود. بانویی که با بینش الهی و نیایش های معنوی و عبادی در تربیت فرزندان خویش بسیار کوشید تا روح و روان فرزندانش را با تعالیم روح بخش اسلام آشنا کند و درس صبر و استقامت را به آنان بیاموزد. فرزندانی که در کنار مادری مهربان و ایثارگر، قهرمانان صبر در سرزمین کربلا شدند و با وجود دشمنان بسیار در راه دفاع از حقانیت اسلام کوشیدند.
حضرت زهرا(س) پس از رحلت حضرت محمد(ص) غرق در سوگ و ماتم شد و اذیت و آزار دشمنان امام علی(ع) نیز فزونی یافت و بر اندوه ایشان افزود اما در چنین شرایطی نیز حضرت مرضیه(س) در دفاع از مقام ولایت جان را در طبق اخلاص می گذاشت.
دشمنان حضرت زهرا(س) که مقام والا و بینش بزرگ الهی این بانوی بزرگوار را نتوانستند برتابند، به منزل دختر رسول خدا هجوم بردند و با وارد کردن ضربه هایی پیاپی بر در خانه ی حضرت فاطمه(س)، وجود ایشان را زخمی ساختند و سرانجام این بانوی آب و آیینه به مقام والای شهادت نایل آمد و به دیار حق شتافت و امام علی(ع) پیکر پاک وی را به صورت پنهانی در مکانی نامعلوم به خاک سپردند و از آن تاریخ تاکنون هنوز دوستداران اهل بیت(ع) به انتظار آشکار شدن مرقد مطهر بزرگ بانوی اسلام هستند.
البته در تاریخ شهادت حضرت زهرا (س) شاهد چند روایت هستیم که سوم جمادی الثانی یازدهم هجری قمری روایتی صحیح تر از تاریخ سیزدهم جمادی الاولی است.
پژوهشگر گروه اطلاع رسانی ایرنا به بهانه ی سالروز شهادت حضرت فاطمه(س) با عذرا حسینی کارشناس امور دینی به گفت و گو پرداخته است.
عذار حسینی درباره محوربودن حضرت فاطمه(س)در میان اهل بیت(ع) گفت: خداوند به پیامبر اکرم(ص) فرمود: بگو من از این مردم هیچ دستمزدی نمی خواهم تنها مودت و محبت اهل بیت را از آنان خواهانم. آنقدر جایگاه اهل بیت رسول اکرم(ص)، گسترده است که خداوند این را به حضرت محمد(ص) گوشزد می کند که به مردم اینگونه درباره ی اهل بیت(ع) عنوان کنند. باید گفت که یک محور اصلی از اهل بیت رسول خدا، حضرت فاطمه(س) هستند.
این مشاور امور دینی در ادامه با اشاره به جریان مباهله افزود: مباهله به معنای 2 طرف را نفرین کردن است و اگر برحق باشد نفرینش برای طرف مقابل می گیرد. وقتی مسیحیان نجران منتظر بودند تا ببینند در آن روز مقرر، پیغمبر با چه کسانی می آیند، آن ها گفتند اگر با مردم مدینه بیایند این مباهله بر حق نیست و اگر با اهل بیت خود بیایند این مباهله برحق خواهد بود. نجرانیان زمانی که از دور دیدند که حضرت محمد(ص) از جلو، فاطمه زهرا(س) از پشت سر و امیرالمونین(ع) پشت سر حضرت مرضیه(س) و امام حسن(ع) در کنار پیامبر و امام حسین(ع) در آغوش رسول خدا است، فهمیدند که این چهره های نورانی برحقند و زیر بار مباهله نرفتند. این چینش خاندان اهل بیت(ع) به هنگام مباهله به این دلیل است که حضرت زهرا(س) محور است یعنی اتصال میان نبوت و امامت هستند.
عذرا حسینی زمان ازدواج حضرت فاطمه(س) را هنگامه ای دانست که رسول خدا به مدینه آمده بودند و در جنگ ها حضور می یافتند. حضرت زهرا(س) نیز خواستگاران بسیاری داشتند اما هر کسی که به خواستگاری ایشان می آمد، پاسخ رد می شنید، عده ای به خدمت امام علی(ع) رفتند و گفتند که شما پا پیش بگذارید گویا حضرت محمد(ص) دخترشان را به عقد شما درخواهد آورد. وقتی امیرالمومنین به خواستگاری دختر رسول خدا رفتند، حضرت فاطمه(ص) برخلاف خواستگارهای پیشین سکوت کردند و سکوتی همراه با تبسم داشتند که در آن زمان، پیامبر اکرم(ص) فرمودند که سکوت وی نشانه ی رضایت است. در آن لحظه ندایی به حضرت محمد(ص) می رسد که بیانگر جایگاه بلند بزرگ بانوی جهان است که ای رسول خدا ما حضرت فاطمه(س) و امام علی(ع) را در آسمان ها به عقد هم درآوردیم و شما در زمین آنها را به عقد هم درآورید. از آن هنگام که ازدواج صورت گرفت امیرالمومنین درباره خصوصیات حضرت زهرا(س) فرمودند: هروقت به خانه بیایم با نگاه به فاطمه تمام خستگی از تنم رفع می شود.
این کارشناس امور دینی حضرت فاطمه(س) را الگویی برای همه ی بانوان دانست و گفت: اگر شایسته رفتار کنیم می توانیم ایشان را الگوی زندگی خود در همه ی مواردی چون همسرداری، تربیت فرزندان و خانه داری قرار دهیم. حضرت فاطمه(س) نخستین بانویی به شمار می روند که شهیده ی راه ولایت هستند یعنی در دفاع از مقام و جایگاه ولایت بسیار تلاش کردند. اگر ایشان به حمایت از امیرالمومنین می پرداختند فقط به این دلیل نبوده که به دفاع از همسرشان پرداخته بلکه که اگر این مورد هم باشد در جای خود قابل ستایش و حمایت ایشان از امام علی(ع)، دفاع از ولایت و جانشینی پیغمبر(ص) بوده است.
عذرا حسینی در پایان سخنانش گفت: اگر بخواهیم ایشان را به عنوان الگو قرار دهیم، این بزرگ بانوی جهان، بهترین همسر، مادر و یاور برای دفاع از ولایت و زنی بودند که جامع الاخلاق محسوب می شدند و امیدوارم که این خصوصیت بارز اخلاقی بزرگ ترین درس برای بانوان باشد.
از:فاطمه مهدوی