در روایات آمده است که بدخوئی انسان را از خدا وخلق خدا دور میکند و گناهی است که آمرزیده نمیشود. در مقابل خوشرویی مایه نجات آدمی و سعادت در دنیا و آخرت معرفی شده است.
در احادیث رسیده از اهل بیت(ع) به وفور درباره حسن خلق و خوشخویی سخن به میان آمده است.
در این میان آموزههای امام رضا علیه السلام در باب خوشرویی میتواند ما را در جهت نیل به اخلاق حسنه و کسب رضایت الهی و شادمان سازی بندگان خدا و راهیابی به بهشت جاودان یاری نماید.
امام رضا علیه السلام در این زمینه به نقل از پدران بزرگوارشان به نقل از پیامبر اکرم(ص) میفرماید: الخلق السیئ یفسد العمل کما یفسد الخل العسل = بد اخلاقی عمل را تباه میکند، چنانکه سرکه عسل را تباه میکند. [عیون اخبار الرضا(ع) ج 2 ص 37]
همچنین آن حضرت در بیان مقام و منزلت انسان خوشرو باز هم به نقل از رسول اکرم(ص) میفرماید: ان العبد لَیُنال بحسن خلقه درجةَ الصائم القائم = انسان مؤمن با حسن خلق خویش به درجه روزه دار میرسد. [عیون اخبار الرضا(ع) ج 2 ص 37]
و در باب پاداش الهی برای شخص خوش اخلاق و نیکخو میفرماید: ما من شیی اثقل فی المیزان من حسن الخلق = در ترازوی عمل آدمی در روز قیامت، چیزی برتر از حسن خلق نهاده نمیشود. نیز فرمود: در ترازوی عمل چیزی سنگین تر از خلق نیکو نیست.[اخبار الرضا(ع) جلد 2 ص 37]
* سیره اخلاقی امام رضا علیه السلام
* خوشرو و خوش برخورد بود
در باره سیره اخلاقی امام رضا علیه السلام هم نقل شده که آن حضرت فردی خوشرو و خوش برخورد بود. از این رو، با هر مسلمانی به سادگی رابطه برقرار میکرد و راه دوستی را با او باز مینمود و همگان با آن حضرت به زودی انس میگرفتند و میتوانستند به خانهی وی رفت و آمد نمایند، در کنارشان بنشینند و هم سخن شوند.
* به هیچ کس به دیدهی تحقیر نمینگریست
هم چنین به هیچ کس به دیدهی تحقیر نمینگریست. اندیشهاش این بود که همگان از یک پدر و مادر و از یک اصل و ریشه اند و دلیلی برای برتری یکی بر دیگران وجود ندارد مگر به تقوا و پرهیزکاری.
* هرگز از او ناسزایی شنیده نشد
هرگز از او ناسزایی شنیده نشد. از این جهت، سخنان و خطابات آن بزرگوار به مردم، دوستان و شیعیان و حتی غلامان و خدمتکارانش احترام آمیز و چنان بود که گویی با اهل خانهی خود معاشرت دارد. از این رو، آن حضرت در یکی از سخنانش در همین راستا چنین میفرماید : محبت نسبت به مردم و اظهار دوستی بدانان نیمی از عقل میباشد.[تحف العقول صفحه 520 حدیث 15 + بحارالانوار جلد 78 صفحه 335]
* نگاهی همراه با متانت و مهربانی داشت
هم چنین آن بزرگوار در روابط خود با مردم نگاهی همراه با متانت و مهربانی داشت و با چهرهای گشاده با آنان برخورد میکرد. به گونهای که افراد میآمدند و بدون هیچ گونه مشکلی مشکلات خود را با وی در میان میگذاشتند.[در مکتب عالم آل محمد ص 121]
* با بداخلاق وصلت نکنید
حسین بنبشّار واسطی میگوید: «کتبت الی ابی الحسن الرّضا علیهالسلام: إنّ لی قرابة قد خطب إلیّ و فی خلقه سوء، قال: لا تزّوجه ان کان سیّئ الخلق». در نامهای به حضرت رضا علیهالسلام نوشتم یکی از بستگانم به خواستگاری نزد من آمده ولی شخص بداخلاق و درشتخویی است. حضرت در پاسخ فرمود: اگر این چنین است با او وصلت مکن.
[وسائل الشیعه، ج14، ابواب مقدمات نکاح، ب30، ح1، ص54]
* خوبیها را نزد گشاده رویان بجوئید
امام رضا علیهالسلام در باب تمجید از خوشرویان از پدران بزرگوار خود نقل میکنند که رسول گرامی صلی اللّه علیه و آله فرمودند: «اطلبوا الخیر عند حسان الوجوه فانّ فعالهم أحری أن یکون حسنا». خوبیها را نزد گشاده رویان بجوئید زیرا رفتار و کارهایشان سزاوارتر و نزدیکتر به خوبی است. [دوستى در قرآن و حدیث، ص 216،ح 535]
و نیز فرمودند: مَن تَبَسَّمَ فى وَجهِ أخیهِ المُؤمِنِ کَتَبَ اللَّهُ لَهُ حَسَنَةً؛ هر که به روى برادر مؤمنش لبخند بزند، خداوند برایش ثوابى خواهد نوشت.[دوستى در قرآن و حدیث، ص 216،ح 535]
* بیشترین اهل بهشت
امام رضا علیه السلام ضمن آنکه اخلاق پسندیده را بهترین همراه انسان معرفی میکند ؛ در روایتی دیگر میفرماید: سئل رسول الله صلی الله علیه و آله عن اکثر ما یدخل به الجنة. قال: تقوی الله و حسن الخلق، از رسول الله صلی الله علیه و آله دربارهی بیشترین چیزی که به وسیلهی آن (افراد) داخل بهشت میشوند سؤال شد. حضرت فرمودند: تقوای الاهی (پرهیزگاری) و خوش اخلاقی.
[عیون اخبار الرضا علیه السلام ج 2 ص 38 ح 107]
* نزدیکترین افراد به پیامبر(ص) در روز قیامت
امام رضا (ع) همچنین ضمن بیان ویژگی انسان مؤمن به عنوان دارنده اخلاق نیکو و خوشرفتار نسبت به خانواده، درباره جایگاه انسانهای خوشرو و خوش اخلاق به نقل از رسول اکرم(ص) میفرماید: « أَقْرَبُکُمْ مِنِّی مَجْلِساً یَوْمَ الْقِیَامَةِ أَحْسَنُکُمْ خُلُقاً وَ خَیْرُکُمْ لِأَهْلِهِ»؛ نزدیکترین شما به من در روز قیامت، خوش اخلاق ترین شما و بهترین شما نسبت به اهلش است.[عیون اخبار الرضا(ع)، ج2، ص38]
منبع: قدس آنلاین- حسینعلی پورافضلی