گاه يك فرد برای خودش يا ديگری دعا میكند كه از رجوعكنندگان همراه با امام زمان(ع) باشد كه اين از سنخ تمنا و آرزو و انشاء است و نه تنها غلط نيست بلكه پسنديده است، اما خبر دادن از رجعت خود يا ديگری از نظر علمی و اعتقادی غلط است.
آيتالله سيدمحمد قائم مقامی، استاد حوزه و دانشگاه، در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) ضمن بين نكاتی درباره رجعت، اظهار كرد: به اعتقاد ما بعد از ظهور امام زمان(عج) و با حاكميت عدل الهی و ولايت خداوند بر روی زمين، به علت لطيف شدن و خلوص زمان و مكان و از بين رفتن عارضهها، سنخيت بين عالم دنيا و عالم برزخ بسيار زياد و پرده ميان اين عالم و عالم برزخ رقيق میشود و در نتيجه رفت و آمد ميان اين دو عالم ميسور خواهد شد كه البته در مسئله رجعت بازگشت از عالم برزخ به دنيا مطرح است.
آيتالله قائم مقامی با بيان اينكه اصل رجعت مربوط به معصومين(ع)است، عنوان كرد: اول راجع به عالم، وجود مقدس امام حسين(ع) است، اما اين امر پس از استقرار كامل دولت الهی و لطيف شدن زمان و مكان يعنی بعد از طی مراحلی، و نه در ابتدای ظهور، اتفاق میافتد و میدانيم كه وجود مقدس امام حسين(ع) است كه متولی كفن و دفن حضرت حجت(ع) هستند و نماز را بر ايشان میخوانند و حاكميت بعد از امام زمان(ع) برای ايشان خواهد بود.
وی در مورد رجعت ساير افراد نيز گفت: مؤمنين و افراد ماحض الايمان، يعنی كسانی كه ايمان خالص و محض داشتهاند نيز اگر بخواهند میتوانند به اختيار خود به دنيا رجوع كنند. برخی افراد ماحض الكفر نيز توسط امام(ع) زنده و به اذن خداوند برای مجازات مقدماتی قبل از صحنه قيامت زنده میشوند.
آيتالله قائم مقامی اين امر را كه فردی اعلام كند كه خود او يا فرد ديگری از رجوعكنندگان خواهد بود، موجه ندانست و اظهار كرد: گاه يك فرد برای خودش يا ديگری دعا میكند كه از رجوعكنندگان همراه با امام زمان(ع) باشد، اما اين از سنخ تمنا و آرزو و انشاء است و با اخبار تفاوت دارد و اولی نه فقط غلط نيست بلكه پسنديده و ممدوح است و خوب است كه انسان اين تقاضا را داشته باشد، اما حالت دوم و اين كه فرد اعلام كند كه خودش يا ديگری رجعت خواهد كرد، اين اخبار از نظر علمی و اعتقادی غلط و باطل است.
وی با اشاره به فرازی از دعای عهد كه در آن آرزوی رجعت همراه با امام زمان(ع) مطرح میشود، گفت: ما در دعای معتبر عهد میخوانيم كه «اللهم ان حال بينی و بينه الموت الذی جعلته علی عبادك حتما مقضيا فاخرجنی من قبری موتزرا كفنی شاهرا سيفی مجردا قناتی ملبيا دعوه الداعی فی الحاضر و البادی ...»؛ ما در اين دعا رسماً از خدای تبارك و تعالی درخواست میكنيم كه اگر بين من و امام زمان(ع) مرگ فاصله انداخت و من قبل از ظهور ايشان از دنيا رفتم، از تو میخواهم كه در زمان ظهور او مرا از قبر بيرون آوری و من در كنار او باشم.
آيتالله قائم مقامی افزود: بنابراين دعا كردن برای خود يا ديگری در اين زمينه هيچ اشكالی ندارد و كسی هم نمیتواند فرد را به ادعا كردن در اين زمينه متهم كند؛ همچنان كه اگر كسی برای كامل شدن دينش دعا كند، كسی نمیگويد كه تو ادعای كامل بودن ايمان كردهای؛ چرا كه فرق است ميان خبر و انشاء و دعا كه از سنخ آرزو و انشاء است، دلالت خبر نمیكند.
وی ادامه داد: بر همين اساس است كه خبری خواندن عبارت «اياك نعبد» در نماز كه میتواند هم خبری و هم انشائی معنا شود، اشكال دارد؛ چرا كه شما نمیتوانيد خبر دهيد از اين كه عابد خداييد و كسی جز 14 معصوم(ع) به معنای واقعی عابد خدا نيست. بنابراين در اين جا بايد به عنوان آرزو و تمنا و به نحو انشايی ادا شود.
وی همچنين با تأكيد بر اين كه بحث رجعت نبايد به موضوعی برای مناقشات سياسی بدل شود، مناقشه سياسی در اين باب را بیاساس و بیپايه دانست و افزود: البته من معتقدم كه اگر سخنی هم گفته میشود نبايد آن را بلافاصله حمل بر معنای منفی كرد و اگر مؤمنی سخنی میگويد و میتوان آن را بر معنايی خوب حمل كرد، نبايد آن را به معنای بد گرفت كه اين نيز خود گناه و اشتباه است.