جام جم آنلاين: هنگامي که آب شيرين رودخانه‌ها به درياها مي‌ريزند، اختلاف غلظت نمک به يک تغيير در انتروپي منجر مي‌شود. اكنون پژوهشگران در آمريکا با کمک فناوري‌نانو باتري ساخته‌اند که مي‌تواند از اختلاف انتروپي نيرو توليد کند.
به گزارش ايسنا ، «پي‌چو» و همکارانش با استفاده از الکترودهاي نقره اي و نانوميله‌هاي دي‌اکسيد منگنز از اين اختلاف انتروپي با راندمان 75 درصد انرژي استخراج مي‌کند.

چو مي‌گويد که اين ايده را واقعا مي‌توان عملي کرد.

گروه تحقيقاتي چو تخمين مي‌زند که اگر اين فناوري در همه درياهاي جهان استفاده شود، انرژي تجديد‌پذيري به ميزان تقريبا 2 تريليون وات - حدود 13 درصد مصرف کل جهان - را توليد مي‌کند.

توليد نيرو با اختلاف انتروپي قبلاً انجام شده است؛ اما بهترين روشي که امروزه استفاده مي‌شود، جداسازي آب دريا و آب تازه با غشاء است که در آن يون‌ها در سرتاسر غشاء انتقال مي‌يابند و جريان الکتريسيته توليد مي‌کنند.

در روش اين محققان، انرژي از اختلاف غلظت بين دو محلول با ذخيره کردن آن به صورت شيميايي در باتري، استخراج مي‌شود.

برت هاميلرز، رييس گروه انرژي تجديدپذير در دانشگاه واگنينگن در هلند، مي‌گويد: مزيت بزرگ فناوري مذکور اين است که نياز به هيچ غشايي ندارد، اما به الکترودهايي با سطح ويژه بزرگ نياز دارد.

چو مي‌گويد: الکترود نانوميله‌يي آنها سطح ويژه بزرگي دارد. اين باتري طي حرکت‌هاي يون‌هاي سديم و کلر به داخل و خارج شبکه بلوري اين الکترودها، انرژي را استخراج مي‌کند. اين باتري در آب دريا هنگامي که يون‌هاي کلر بوسيله الکترود نقره و يون‌هاي سديم بوسيله الکترود دي‌اکسيد منگنز گرفته مي‌شوند، تخليه مي‌شود. اين يون‌ها هنگامي که باتري در آب تازه شارژ مي‌شود، رها مي‌شوند.

به دليل غلظت يوني بالاتر در آب دريا، انرژي الکتريكي تخليه‌شده بزرگ‌تر از انرژي مورد نياز براي شارژ اين باتري است.

چو مي‌گويد كه در حقيقت دليل اين كه ما مي‌توانيم اين انرژي را به دست آوريم اين است كه الكتروليت را تغيير مي‌دهيم.

در روش اين پژوهشگران، هزينه‌ها به دليل عدم نياز به غشاء بسيار كم‌تر از ديگر روش‌ها است.

چو كه به دليل راندمان بالاي اين باتري هيجان زده شده است، اميد دارد كه با بهينه كردن مواد الكترودي به راندمان بالاتري برسند.

وي مي‌گويد: اگر ما دو الكترود را به هم نزديك كنيم، مي‌توانيم به راندمان حدود 85 درصد برسيم.