مقدمه:  
در تقویم هستی، روزهایی طلوع می‌کنند که گویی زمان در آن لحظه‌ها متوقف شده است تا بشریت فرصتی بیابد تا مفهوم «انسانیت» را از نو تعریف کند. یکی از این ایام فرخنده، سالروز پیدایش ستاره‌ای است که نه تنها مدینه، بلکه تمام جهان را به سوی نور هدایت رهنمون ساخت.
 
در تاریخ روشن تشیع، برخی نام‌ها نه ‌تنها نشانه یک شخصیت، بلکه مکتبی از فضیلت و انسانیت‌اند. نام امام موسی کاظم علیه‌السلام از همان نام‌هایی است که با شنیدنش، عطر صبر، حلم، عبادت و کرامت در جان انسان می‌پیچد. 
 
او هفتمین خورشید آسمان امامت و وارث گنجینه علم و معنویت خاندان پیامبر اکرم صلّی‌الله‌علیه‌وآله است؛ امامی که در سخت‌ترین روزگار ظلم عباسیان، با سکوتی سرشار از معنا و عبادتی بی‌وقفه، بلندترین درس‌های بندگی و آزادگی را به تاریخ آموخت.  
 
این مجموعه دلنوشته، تلاشی است برای روایت گوشه‌ای از شکوه آن میلاد مبارک؛ شبی که مدینه بار دیگر عطر امامت گرفت و جهان با تولد «باب الحوائج» روشن‌تر شد.
 
قطعه اول: شب شکوفایی در مدینه  
مدینه امشب حال دیگری دارد؛ گویی نسیمی از باغ‌های بهشت، کوچه‌های خاکی‌اش را نوازش می‌دهد.  
  
ستارگان نزدیک‌تر از همیشه بر فراز آسمان خم شده‌اند و فرشتگان، در سکوتی پرشکوه، چشم به خانه‌ای دوخته‌اند که قرار است صبحی تازه در آن طلوع کند.
 
در دامان پاک حمیده خاتون، کودکی چشم به جهان می‌گشاید؛ کودکی که آینده‌اش با صبر معنا خواهد شد و نامش با حلم.  
 
پدر، جعفر بن محمد، با نگاهی سرشار از معرفت به این نوزاد می‌نگرد؛ گویی می‌داند که تاریخ، سال‌های سختی برای این فرزند خواهد نوشت؛ سال‌هایی از زندان، غربت و صبوری، اما در همان سال‌ها چراغ هدایت فروزان‌تر خواهد شد.
 
مدینه امشب شاهد تولد ستاره‌ای است که قرار است دل‌های بی‌شمار را روشن کند.
 
قطعه دوم: نامی که با صبر معنا شد  
«موسی»؛ نامی که یادآور پیامبری بزرگ است، و «کاظم»؛ لقبی که تاریخ برای حلم بی‌پایانش برگزید.
 
او خشم را فرو می‌برد، نه از ناتوانی، بلکه از قدرتی که درون جانش موج می‌زد.  
 
حلم او، مدرسه‌ای برای انسان‌ها شد؛ مدرسه‌ای که در آن آموختند بزرگی، در انتقام نیست، در گذشت است؛ و کرامت، در فریاد نیست، در سکوتی است که از یقین سرچشمه می‌گیرد.
 
سال‌ها بعد، وقتی دیوارهای زندان عباسیان سایه سنگین خود را بر زندگی‌اش انداختند، همان زندان‌ها نیز شاهد شکوه بندگی او شدند.  
 
در آن سیاهچال‌ها، پیشانی‌اش با خاک سجده آشنا بود و لب‌هایش با ذکر خدا.  
 
گویی حتی زنجیرها نیز در کنار او معنای دیگری یافته بودند. 
 
قطعه سوم: باب الحوائج دل‌های شکسته  
نام او که برده می‌شود، دل‌ها به امید روشن می‌شوند. مردم او را باب الحوائج خوانده‌اند؛ دروازه‌ای برای گره‌های بسته و امیدهای گمشده.
 
چه بسیار دل‌هایی که در کنار نام او آرام گرفتند، چه بسیار دعاهایی که با توسل به او رنگ اجابت گرفتند.
 
او پناهگاه بی‌پناهان بود؛ مردی از نسل نور که شب‌ها بی‌صدا به خانه نیازمندان می‌رفت و روزها در میان مردم با تواضعی مثال‌زدنی زندگی می‌کرد. 
 
در نگاهش مهربانی موج می‌زد و در کلامش دانایی.
 
به همین سبب است که قرن‌ها گذشته، اما هنوز دل‌ها راه کاظمین را می‌شناسند. 
 
قطعه چهارم: خورشیدی که در زندان هم می‌تابید  
ستمگران گمان می‌کردند زندان می‌تواند نور را خاموش کند. اما نور، اگر نور باشد، حتی از پشت دیوارهای ضخیم نیز می‌تابد. 
 
امام کاظم علیه‌السلام سال‌های بسیاری را در زندان‌های بغداد گذراند، اما آنچه در آن زندان‌ها زندانی نشد، روح بلند او بود.
 
زندانبانان در برابر عبادتش سر تعظیم فرود آوردند، و حتی دل‌های سخت نیز از صدای مناجات شبانه‌اش نرم شد.
 
او نشان داد که آزادی حقیقی، در بند نبودن دل است؛ و انسانی که با خدا پیوند دارد، هیچ زندانی توان اسارتش را ندارد. 
 
سخن پایانی:  
ای امام صبر و کرامت، ای فروخورنده خشم و گره‌گشای دل‌های درمانده!
 
میلاد تو، یادآور طلوع امید در دل تاریخ است؛ یادآور این حقیقت که نور هدایت، هرگز در تاریکی ظلم خاموش نمی‌شود.  
 
سلام بر تو، ای موسی بن جعفر؛ سلام بر صبر آسمانی‌ات، بر سجده‌های طولانی‌ات و بر دل دریایی‌ات.  
 
در این روز خجسته، دل‌های ما نیز به شوق نام تو روشن است؛ و با تمام وجود می‌گوییم:
یا باب الحوائج! دست ما را از آستان کرامتت کوتاه مکن و ما را در مسیر محبت و پیروی از خاندان پیامبر صلّی‌الله‌علیه‌وآله ثابت‌قدم بدار.  
 
میلاد مبارکت، چراغ دل‌های شیفتگان ولایت باد.
 
نویسنده: سیدامیرحسین موسوی تبار
منبع: تحریریه راسخون