گرت پورتر، روزنامه نگار مستقل آمریکایی در یادداشت خود که در پایگاه خبری – تحلیلی میدل ایست منتشر شده است نوشت: آمریکا و هم پیمانان اروپایی اش بیش از سه دهه است که با استناد به این داستان که ایران به طور مخفیانه به دنبال ساخت سلاح هسته ای است یک اشتباه را مرتب تکرار کرده اند. این مساله که بدگمانی نسبت به برنامه هسته ای ایران تا چه اندازه به محکومیت انجامیده است به منافع سیاسی و اساسی وابسته است که به طور نظام مند تحلیل های قانونگذاری و سرویس های اطلاعاتی را منحرف کرده است.
گرت پورتر در ادامه یادداشت خود به چهار شکست بزرگ قانونگذاران و سرویس های اطلاعاتی می پردازد که چارچوب اصلی این مشکل نظام مند را تعیین می کند:
1- نپذیرفتن حقوق ایران که نپذیرفتن حقیقت را در پی دارد
اولین شکست تلاش آمریکا برای در نطفه خفه کردن برنامه هسته ای جمهوری اسلامی ایران است. این مساله در ابتدا با تصمیم دولت ریگان رییس جمهور وقت آمریکا در اوایل جنگ میان عراق و ایران در سال 1983 با هدف تحت فشار قرار دادن هم پیمانان ایران برای توقف همکاری هسته ای شان با این کشور آغاز شد و فرانسه به شدت برای ممنوع کردن تامین سوخت هسته ای بوشهر تحت فشار قرار گرفت. سوختی که ایران به میزان زیادی روی آن حساب باز کرده بود.
وزارت امور خارجه آمریکا در آن زمان اذعان کرد که هیچ اسناد و شواهدی که ثابت کند ایران به دنبال سلاح هسته ای است به دست نیاورده است. این تلاش آمریکا برای منع هر گونه کمک هسته ای به ایران، نفض آشکار و بسیار جدی معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای (ان. پی. تی) بوده است که به ایران این حق را می دهد از تکنولوژی صلح آمیز هسته ای استفاده کند.
جای تعجب نداشت که ایران به اقدام آمریکا برای نپذیرفتن حقوق هسته ای اش پاسخ دهد و خود به دنبال غنی سازی اورانیوم برای تامین سوخت هسته ای برود و بعدتر با روسیه و چین وارد مذاکراتی شود. رویکرد تهاجمی و خصمانه آمریکا علیه ایران نتیجه معکوس داشت. اما واشنگتن به جای این که اشتباه خود را بپذیرد، ایران را در سال 1995 به داشتن برنامه ای تعیین شده برای ساخت و گسترش تسلیحات هسته ای متهم و هر گونه معاملات تجاری آمریکا با ایران و سرمایه گذاری در این کشور را ممنوع کرد.
2- اطلاعات غلط و نادرست بودند
سازمان سیا و دیگر سرویس های اطلاعاتی غرب در اوایل دهه 1990 دور شدن شان از واقعیت ها درباره برنامه هسته ای ایران را با غرق شدن در موضوع تلکس های دانشگاه صنعتی شریف در تهران آغاز کردند. آن ها گفتند که شماره این تلکس ها در پیام های زیادی از مرکز تحقیقات فیزیک وجود داشت که گفته می شود برای وزارت دفاع ایران کار می کند. این مساله به اندازه کافی برای آن ها متقاعد کننده بود که باور کنند ایران به دنبال دستیابی به برنامه تسلیحات هسته ای است.
اما در نهایت مشخص شد که این تلکس ها چیز خاصی نبود. ایران در اواخر سال 2007 و اوایل 2008 سند مشروحی را ارائه داد که درباره محل استفاده هر یک از آیتم های فن آوری های دوگانه در این تلکس ها که به مراکز تحقیقاتی دانشگاه شریف تعلق داشت اشاره کرده بود. هم چنین شماره تلکس مرکز تحقیقات فیزیک به این دلیل در فهرست این تلکس ها بود که رییس سابق این سازمان استاد دانشگاه شریف بود و از وی برای تامین آیتم ها کمک خواسته شده بود.
مرکز منع اشاعه سازمان سیا و جامعه اطلاعاتی آمریکا به غلط موضوع آیتم های دوگانه را به عنوان سندی برای تایید وجود برنامه تسلیحات نظامی در ایران در نظر گرفتند که به عنوان پایه ای برای دیگر برآوردهای اطلاعاتی آمریکا قرار گرفت.
3- نادیده گرفتن فتوا علیه تسلیحات کشتار جمعی
باور دولت های غرب مبنی بر این که ایران باید به دنبال سلاح های هسته ای رفته باشد اساسی است که از بی توجهی آن ها به یک واقعیت تاریخی نشأت می گیرد که باید به آن توجه می کردند. ایران در طول هشت سال جنگ عراق علیه این کشور با وجود این که نیروهای صدام، دیکتاتور پیشین عراق بارها علیه مردم از سلاح های شیمیایی استفاده کرد، دست به استفاده از این سلاح های کشتارجمعی نزد. حملات شیمیایی عراق علیه مردم ایران دسته کم بیست هزار کشته و حدود 100 هزار زخمی بر جای گذاشت.
این حقیقت که ایران از سلاح شیمیایی استفاده نکرده است چالش جدی و اساسی به داستان غربی ها درباره برنامه هسته ای ایران وارد می کند چون هیچ توضیح معتبر و قابل اتکایی درباره علت استفاده نکردن ایران از سلاح شیمیایی به غیر از حقیقت فتوای آیت الله خمینی (ره)، رهبر کبیر انقلاب اسلامی ایران مبنی بر ممنوعیت داشتن و استفاده تمام سلاح های کشتار دسته جمعی وجود ندارد. اسناد مربوط به این حقیقت تاریخی یک اعتبار قوی برای اتکای ایرانی ها به فتوای رهبری کنونی این کشور علیه استفاده و داشتن تسلیحات هسته ای محسوب می شود اما رسانه های غربی به یک داستان قدیمی چسبیده اند که بر اساس اطلاعات غلط مطرح و در آن ادعا شده است ایران نه تنها سلاح شیمیایی در اختیار دارد بلکه از آن استفاده نیز کرده است.
4- نپذیرفتن غیرمعتبر بودن اسناد ادعایی درباره نظامی بودن برنامه هسته ای ایران
نزدیک به یک دهه است که سیاست های بین الملل درباره برنامه هسته ای ایران حول محور اسناد اطلاعاتی و گزارش هایی درباره فعالیت های هسته ای ایران چرخیده است. اسناد هزار صفحه ای که در سال 2004 منتشر شد نشان داد که ایران موشک شهاب 3 را به منظور تجهیز آن به سلاح هسته ای بازطراحی کرده و آزمایشات انفجاری با قدرت بالا انجام داده است که می تواند در سلاح هسته ای نیز کاربرد داشته باشد. آژانس بین المللی انرژی اتمی بیش از 9 سال است که درباره این اسناد تحقیق می کند.
اما دولت های غربی با تشویق و برانگیختن پوشش رسانه های خبری تصمیم گرفتند که مدارک معتبر و قابل ملاحظه موجود درباره ریشه های تردیدآمیز بودن این اسناد را نادیده بگیرند. بعدها یک مقام ارشد وزارت امور خارجه آلمان فاش کرد که آژانس اطلاعاتی این کشور این اسناد را از منبعی به دست آورده است که عضو گروه تروریستی مجاهدین خلق بوده است. مجاهدین خلق در آن زمان یکی از عوامل موساد (سازمان جاسوسی اسراییل) محسوب می شد که دلیل مطمئنی است مبنی بر این که اسناد مذکور از اسراییل آمده است.
محمد البرادعی، مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی در سال های 1997 تا 2009 که همواره تاکید می کرد این اسناد معتبر نیستند در خاطرات خود آورده است هیچ کس نمی دانست که آیا این اطلاعات واقعی هستند یا نه.
او هم چنین فاش کرد که یک سری از اسناد و اطلاعات به دست آمده درباره وجود فعالیت های هسته ای نظامی در سایت پارچین در تهران مستقیماً توسط اسراییل در اختیار آژانس قرار گرفته بود.
این روزنامه نگار آمریکایی در پایان تاکید کرد: دولت آمریکا و هم پیمانان غربی اش چشمان شان را به روی این اسناد و شواهد که نشان دهنده اقدام آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران است کاملاً بسته اند. تکیه به داستان موجود و پذیرفته شده درباره مساله هسته ای ایران در واقع هرگونه تلاش برای یافتن حقیقت در این زمینه را مسدود می کند. (ایسنا)