اعتصاب های هدفمند که نشان از همراهی طبقه کارگر ایران با امواج انقلاب داشت، نه تنها حداقل کارآمدی اقتصادی رژیم را متوقف کرد، بلکه باعث شد تا انبوه کارگران و کارمندان انقلابی نیز که پیش از اوجگیری انقلاب، رژیم گمان می کرد به دلیل وابستگی اقتصادی به دولت، از شاه حمایت می کنند به صف انقلابیون بپیوندند. این اعتصاب ها که بیش از آنکه حاصل دعوت احزاب سیاسی و سندیکاهای کارگری باشد، ریشه در فراخوان حضرت امام خمینی(ره) برای مقابله نهایی با رژیم داشت، هم در صنعت نفت توانست رگ حیاتی رژیم را مسدود کرده و تنها راه دولت پهلوی برای کسب ثروت را در فقدان توسعه متوازن از بین ببرد و هم در بازار به توقف توزیع مناسب کالا و حتی خدمات انجامید. امری که موجی از نارضایتی سیاسی را در میان مردم پدید آورد و به میلیونی شدن راهپیمایی های اعتراضی منجر شد.
همچنین اعتصاب های کارخانجات، مدارس، دانشگاه ها، ادارات، واحدهای تولیدی و صنعتی، بازار، کارگران صنعت نفت و حتی سربازان و نظامیان که تقریبا از فردای 17شهریور 57 و پس از رقم خوردن جمعه سیاه در میدان ژاله به طور فراگیر آغاز شد، عملا نیروی بخش عظیمی از جامعه را برای مشارکت در راهپیمایی ها آزاد کرد و سرانجام به سرنگونی رژیم منتهی شد.
راهپیمایی توده های میلیونی مردم معمولا در میدان 24 اسفند (انقلاب کنونی)، میدان شهیاد (آزادی) یا ژاله (17شهریور) برپا می شد و همه خیابان های منتهی به این میادین از جمله خیابان آزادی را که ساختمان چهارطبقه قرار گرفته در تقاطع شادمان ـ آزادی منظره ای با شکوه از حضور مردمی را رقم زده بود دربرمی گرفت. راهپیمایی های عاشورا و تاسوعای سال 57 و نیز راهپیمایی روز عید فطر در تپه های قیطریه نیز خود نمایشی عظیم از این حضور گسترده بود.
اعتصاب کارکنان رادیو و تلویزیون نیز در ماه های پایانی فعالیت رژیم، عملا تنها ابزار رسانه ای حکومت برای فریب افکار عمومی را نیز از کار انداخت تا آن که بهمن آن سال نوای «صدای انقلاب»، مردم را مطمئن به پیروزی انقلاب کرد.
اوج این اعتصاب ها، مقابله همافران با گارد شاهنشاهی در منطقه دوشان تپه بود که نه تنها نشان داد نظامیانی که محمدرضا شاه گمان می برد مدافع او هستند، دارای تفکراتی انقلابی بودند، باعث شد هزاران نفر از مردم انقلابی اسلحه به دست گرفته و در مقابل برخی سرسپردگان بایستند و تیر خلاص را به پیکر نیمه جان رژیمی فاسد و وابسته شلیک کنند.
همین ایستادگی ها بود که در فرجام، کاخ های پهلوی را به موزه هایی برای عبرت دیگران تبدیل و زندانیان سیاسی در بند رژیم شاه را آزاد کرد تا ظرفیت های بالای خود در اداره کشور را به نمایش بگذارند. کمیته مشترک ضدخرابکاری که امروز به موزه عبرت تبدیل شده، نمادی از شکنجه گاه های پهلوی برای سرکوب اعتراضات مردمی بود که در زندان های قصر و اوین و قزلحصار نیز تکرار می شد و هنوز باید سال ها بگذرد که همگان دریابند رژیم پهلوی از چه راه هایی تلاش می کرده به حکومت خود ادامه دهد.
امروز با گذشت بیش از سه دهه از پیروزی انقلاب، هرچند نسل جدید از راهپیمایی های میلیونی سال 57 در خیابان های مختلف تهران و تجمع گسترده در میدان آزادی، میدان انقلاب و دیگر مناطقی که هنوز بوی انقلاب می دهند، کمتر خاطره ای دارند، اما تکرار جشن ملی در سالروز پیروزی و برپایی راهپیمایی های عظیم 22 بهمن خود فرصتی است برای نمایش ظرفیت های بالای کشور در تجدید پیمان با شهدای انقلاب و امکان تکرار حماسه هایی عظیم که یاد آورنده قیام 57 است.