به گزارش ایسنا، این که چگونه سیاهچالهها این قدر بزرگ و سریع شدند، یکی از بزرگترین اسرار ستارهشناسی است. «دانشگاه مینوث»(Maynooth University) ایرلند اکنون پاسخی را برای این معمای کیهانی ارائه دادهاند.
به نقل از فیز، «داکسال مهتا»(Daxal Mehta) سرپرست این پژوهش گفت: ما دریافتیم شرایط آشفتهای که در جهان اولیه وجود داشت، سیاهچالههای اولیه و کوچکتر را تحریک کرد تا پس از یک هجوم تغذیه که مواد اطراف خود را میبلعید، به سیاهچالههای کلانجرم امروز تبدیل شوند. ما با استفاده از شبیهسازیهای رایانهای پیشرفته نشان دادیم نسل اول سیاهچالهها که تنها چند صد میلیون سال پس از «انفجار بزرگ» متولد شدند، به طور باورنکردنی سریع رشد کردند و به دهها هزار برابر اندازه خورشید ما رسیدند.
دکتر «لویس پرول»(Lewis Prole) از پژوهشگران این پروژه گفت: این کشف بزرگ، یکی از معماهای بزرگ ستارهشناسی را حل میکند. این کشف نشان میدهد چگونه سیاهچالههای متولدشده در جهان اولیه همان طور که «تلسکوپ فضایی جیمز وب» نشان داده است، توانستند به سرعت به چنین اندازههای فوقالعاده بزرگی برسند.
محیطهای متراکم و غنی از گاز در کهکشانهای اولیه، انفجارهای کوتاهی از «برافزایش فوقالعاده ادینگتون»(Super Eddington Accretion) را ممکن ساختند.این اصطلاح برای توصیف اتفاقی استفاده میشود که هنگام خوردن سریعتر از حد معمول ماده توسط یک سیاهچاله رخ میدهد.
نتایج این پژوهش، حلقه گمشده بین اولین ستارهها و سیاهچالههای کلانجرم را که مدتها بعد به وجود آمدند، فراهم کرد. مهتا گفت: پیش از این تصور میشد که سیاهچالههای کوچک برای تبدیل شدن به سیاهچالههای کلانجرم مشاهدهشده در مرکز کهکشانهای اولیه، بسیار کوچک هستند. ما در این پژوهش نشان دادهایم که اگرچه سیاهچالههای اولیه کوچک هستند اما در صورت وجود شرایط مناسب، میتوانند بسیار سریع رشد کنند.
پژوهش دانشگاه مینوث، درک ما را درباره ریشه سیاهچالهها تغییر میدهد اما اهمیت شبیهسازیهای با وضوح بالا را نیز در کشف اولین اسرار جهان برجسته میکند.
دکتر «جان ریگان»(John Regan) از پژوهشگران این پروژه گفت: جهان اولیه بسیار آشفتهتر و متلاطمتر از آن چیزی بوده که انتظار داشتیم و جمعیت سیاهچالههای کلانجرم آن نیز بسیار بیشتر از پیشبینی ما بوده است.
این پژوهش در مجله «Nature Astronomy» به چاپ رسید.