مردم چشم‌انتظار آمدن امام بودند، دل آنان به یاد او می‌تپید. نسل‌ها منتظر عدالت و انسانیتش و راویان حدیث دوات در دست پیشقراول بودند. هزاران چشم، انتظار می‌کشیدند. شهر چنین استقبال مردمی به خود ندیده بود. کسی راز آن را نمی‌دانست و تفسیری جز سخنان کهنسالان وجود نداشت.

 

کاروان وارد مرو می شود، تو مهربانانه به مردم می نگریستی، جمعیت اطراف شتر حلقه زدند هر کس حضرت را به منزل خود می خواند، و مردم نیشابور به امام می نگریستند، که در زمین همانند نداشت، نه رفتارت و نه نگاهت که به خورشید بهاری می مانست. رفتار امام دارای فرهنگی بود که مردم تا آن زمان ندیده بودند. فروتنی، ادب و دلبری ویژگی آن بود.

دیری نپایید. زمانه گذشت. شبی امام غمگینانه به بستر رفت و با صدایی بغض آلود فرمود: خداوندا اگر شادمانی من در مرگم است هم اینک آن را فرو فرست.

آقای من! به این دیار که آمدی عطر و بوی رسالت را با خود به ارمغان آوردی و نسیم الطاف خویش را در این مرز و بوم و همه سرزمین های پیرامون آن پراکندی.

حریم کبریایی حرم تو خیل عاشقان را همچون پروانه های پر و بال سوخته به سوی خود فرا خوانده است.

تو آشنای دل های بی قراری که هرگاه بهانه می گیرند راهی کوی تو می شوند و در جوار بارگاه ملکوتی تو ماوا و مامن می گیرند و از چشمه سار پاک و زلال مزار و مضجع نورانی تو آب حیات می نوشند و سیراب می شوند.

عاشقان به زیارت کوی تو می آیند و خود فرمودی: هر کس از راه دوری با معرفت به زیارت من آید در سه گذرگاه خطرناک آخرت، دست او را خواهم گرفت و از ترس و هراس او را نجات خواهم داد؛ و آن هنگام سنجش اعمال، هنگام گرفتن نامه اعمال و هنگام گذر از پل صراط.

زیارت یعنی دل دادگی و دل سپردن به آفتاب و نور و گرمای وجود تو که توشه راه و مشعل هدایت می شود و سعادت دنیا و آخرت را به دنبال دارد. و آنان که به زیارت می آیند در صراط عشق قدم می گذارند تا معرفت بیاموزند.

و خود فرمودی: هر امامی پیمانی بر گردن اولیا و شیعیانش دارد، وفای به این پیمان وقتی تمام و کامل است که قبرهایشان زیارت شود. پس کسی که امامان را مشتاقانه زیارت کند و به آنچه مورد خواست و رغبت آنان بوده تصدیق داشته باشد، امامانش در روز رستاخیز شفیع او خواهند بود.

تو هشتمین قبله مردمان این سرزمین هستی که هزاران بار دل را به پنجره فولاد حرم تو گره زده اند.

محمد خامه یار - جام جم