١٧ربيع الاول
ربیع الاول عام‌الفیل درتاریخ به روایتی سالروز ولادت حضرت محمد(ص) آخرین فرستاده خداوند و خاتم انبیاء الهی برای هدایت بشریت به سوی سعادت در روی زمین است.

زندگی حضرت محمد (ص) از صدر اسلام مورد توجه و اهتمام مسلمانان قرار داشته است اما در میان این روایت‌ها از زندگی پربار رسول خدا خطبه‌ای از امام حسین(ع) امام سوم شیعیان و نوه پیامبراکرم(ص) وارد شده که تعابیر بسیار زیبایی درباره شخصیت رسول خدا دارند.

آن حضرت در توصیف شخصیت رسول خدا و ویژگی‌های اخلاقی و شخصیتی جد بزرگوارشان چنین می‌فرمایند:

« از دایى خود، هند بن ابى هاله تمیمى ـ که توصیف گر بود ـ درباره آراستگی‌هاى پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله پرسش کردم و گفتم: سخن گفتن او را براى من توصیف کن. او گفت: پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله ، پیوسته غمگین بود و هماره در اندیشه، آسودگى نداشت و بدون نیاز، سخن نمى‏گفت.

سکوتش طولانى بود، از آغاز تا پایان سخن، دهانش را کاملاً باز نمى‏کرد و سخنانى فراگیر مى‏فرمود، کلامش، فصل بود که در آن نه فزونى دیده مى‏شد و نه کاستى.

نرم‌خو بود و از خشکى و جسارت برکنار، نعمت را هر چند ناچیز، بزرگ مى‏داشت و چیزى از آن را نمى‏نکوهید، تغییر ذائقه دهندگان را نه مى‏نکوهید و نه مى‏ستود، دنیا و آن چه در آن است، او را به چشم نمى‏آورد. چون چیزى مانع حق مى‏گشت، هیچ چیز یاراى خشم او را نداشت تا آن که حق را یارى کند.او براى خود خشمگین نمى‏شد و براى خود چیرگى نمى‏خواست، هرگاه اشاره مى‏کرد.

با تمام کَفَش اشاره مى‏کرد و هرگاه شگفت زده مى‏شد، دست خود را مى‏گرداند و هرگاه سخن مى‏گفت، دست خود را به یکدیگر مى‏پیوست و شست دست چپش را به گودى کف دست راستش مى‏زد و هرگاه خشمگین مى‏شد، رویش را بر مى‏گرداند و چهره‏اش را بر مى‏تافت و هرگاه شاد مى‏شد دیدگان خود را مى‏هلید، بیشتر خنده او لبخند بود و هرگاه لبخند مى‏زد دندانهایش چونان دانه‏هاى تگرگ خودنمایى مى‏کرد».(1)

منبع: ایسنا

سایت کتابخانه احادیث شیعه