به گزارش خبرگزاری مهر، در متن این مطلب آمده است: احتمالاً این تعبیرها را که بعضی می گویند «هوالعالم» و بعضی هم می گویند «خدا اعلم است»، شنیدهاید. دسته اوّل میگویند: نگویید اعلم است چون اصلاً عالم خود خداست و شاید تعبیر صحیح هم همین است.
لذا اعلم معنا ندارد، عالم خود خداست و مابقی رؤیت العین است، یعنی به علم نگاه می کنند. همانگونه که ملائکه هم به این علم نگاه می کنند « ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ » وإلّا علم را که خودشان ندارند علم را خدا می دهد. او عالم است و علم می دهد. «وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها » هم همین است. آدم که چیزی نمی دانست خدا علم را نشانش داد. پس ما هیچ چیزی نمی دانیم و خدا عنایت می کند. لذا عالِم بما هو عالِم، در عالَم فقط یکی است و آن واجب الوجود ذوالجلال و الاکرام است. دیگران و لو انبیاء وحضرات معصومین (ع) اصطلاحاً عالمند. تنها عالم حقیقی خودخداست و آنهای دیگر رؤیت علم هستند.
به تعبیر دیگر اینطور بیان کنیم که برای آنها کشف حقایق علم است. علم لدنی هم به همین معناست. خودشان که علم نداشتند، خدا این علم را برایشان مکشوف کرد.