امر به معروف و نهي از منكر دعوت به اسلام است، جلوگيري از تجاوز و ستم است، درگيري با متجاوز و ستمگر است، تقسيم صحيح ثروت هاي عمومي است، گرفتن حقوق مالي است از آنها كه بايد بدهند و رساندن آن به مصارفي كه بايد در آنها صرف شود.
به گزارش خبرگزاری مهر، رشد فكري و توجه مردم به اين كه اجراي قانون حق به سود همه است، برانگيخته شدن عواطف انساني و دینی در برخورد با حق كشي ها و قانون شكني ها و احترام قلبي و عمومي نسبت به قانون خود به خود ايجاب مي كند كه در همه افراد جامعه اين احساس به وجود آيد كه بايد سهم خود از حق و قانون پاسداري و حمايت كنند و به امر به معروف و نهي از منكر پردازند.
در نظام اجتماعي اسلام روي اين پاسداري سخت تكيه شده و توجه همگان به نقش مهم آن جلب گرديده است. مناسب ترين راه براي نشان دادن اهميتي كه آيين الهي اسلام به اين پاسداري عمومي از حق و قانون داده اين است كه قسمتي ازآيات و روايات مربوط را به آن نقل كنيم.
-از شما بايد امتي پديد آيد دعوت كننده به خوبي ها،تشويق كننده به كارهاي شايسته و بازدارنده از ناشايست و ناپسند تنها چنين كساني به خوشبختي و رستگاري مي رسند.
- شما بهترين امتي بوده ايد كه براي بشريت به وجود آمده، كارهاي شايسته را ترويج مي كنيد جلوي كار زشت و ناپسند را مي گيريد و به خدا ايمان داريد. اگر اهل كتاب هم ايمان آورده بودند برايشان بهتر بود، البته برخي از آنها ايمان دارند ولي بيشترشان تبهكارند.
- همه آنها يك جور نيستند،در ميان اهل كتاب مردمي هستند كه به حق پايبندند در دل شب سجده كنان آيات خدا را مي خوانند به خدا و روز فرجام ايمان دارند،كارهاي شايسته را ترويج مي كنند و جلوي كار زشت و ناپسند را مي گيرند و در كار خير پيشدستي مي كنند. اينها البته در شمار آدم هاي خوب و نيكوكارند و هر كار خوبي كنند بي پاداش نخواهد ماند،كه خدا مردم با تقوا را مي شناسد.
- مردان و زنان منافق، دو چهره و دو رنگ از قماش يكديگرند، اينان كار زشت و ناپسند را ترويج مي كنند و جلوي كار شايسته و پسنديده را مي گيرند.
-مردان و زنان با ايمان و دين باور نيز يار و ياور همديگرند، اينان كارهاي شايسته و پسنديده را ترويج مي كنند و جلوي كارهاي زشت و ناپسند را مي گيرند، نماز مي گزارند، زكات مي دهند و فرمانبر خدا و پيغمبرند، اينها هستند كه رحمت الهي شاملشان خواهد شد كه خدا بلندپايه و كاردان است.
- همان باز آيندگان به راه حق، آن خداپرستان سپاسگزار، آن انسان هاي پر تكاپوي ركوع گزار و سجود گزار آن دعوت كنندگان به نيكي و بازدارندگان از بدي و آن پاسداري مرزهاي الهي،به چنين انسانهاي دين باور،نويد سعادت ده.
در روايات اسلامي نيز به مواردي متعددي در اين باره بر مي خوريم كه نشان از اهميت موضوع دارد. پيامبر اكرم (ص)مي فرمايد؛ امت من تا وقتي كه امر به معروف و نهي از منكر كند، همواره در وضع خوبي قرار خواهد داشت اما همين كه از اين دو دست كشد همه بركات از او گرفته مي شود. گروهي به استثمار گروه ديگر خواهند پرداخت. نه در زمين كسي به دادشان خواهد رسيد، نه درآسمان.
امير المومنين علي(ع)نيز مي فرمايد؛ خدا علماي اسلام را از آن جهت مورد سرزنش قرارداد كه فساد و تبهكاري متجاوزان را عيان مي ديدند، ولي در صدد جلوگيري از آنها بر نمي آمدند، زيرا به عطاياي آنان طمع داشتند و از سطوتشان بيمناك بودند، با اين كه خدا گويد از ديگران نهراسيد، از من بهراسيد. خدا مي گويد؛مردان و زنان با ايمان يار و ياور يكديگرند، كارهاي پسنديده را ترويج و از كارهاي ناپسند جلوگيري مي كنند.
خدا اول به امر به معروف و نهي از منكر پرداخت به عنوان وظيفه اي كه از جانب او مقرر گرديده، چون مي دانست كه اگر به اين وظيفه عمل شود به همه وظايف ديگر عمل خواهد شد، چه سخت، چه آسان زيرا امر به معروف و نهي از منكر دعوت به اسلام است جلوگيري از تجاوز و ستم است درگيري با متجاوز و ستمگر است تقسيم صحيح ثروت هاي عمومي است، گرفتن حقوق مالي است از آنها كه بايد بدهند و رساندن آنهاست به مصارفي كه بايد در آنها صرف شود.
امام باقر(ع) مي فرمايد؛ هم قلبا مخالف باشيد، هم مخالفت خود را به زبان آوريد هم رويارويي آنها بايستيد و در راه خدا ار بدگويي هيچ كس نترسيد. اگر قبول كردند و به راه حق باز آمدند نسبت به آنها تعرضي نيست تعرض نسبت به آنهاست كه در زمين به حقوق مردم تجاوز و به ناحق مرز شكني مي كنند اين هايند كه عذابي دردناك اما اگر نپذيرفتن و همچنان كه تجاوز خويش ادامه دادند به نبرد با آنان بر خيزند و نسبت به آنها خشمگين باشيد اما نه به اين صورت كه بخواهيد از اين راه خود به رياست يا ثروت رسيد يا از راه ستم و تجاوز پيروز گرديد. پيكار خود را همچنان ادامه دهيد تا آنان به فرمان حق باز گردند و به طاعتش گردن نهند. امام صادق(ع) نيز فرموده اند كه؛جامعه اي كه در آن حق ضعيف با كمال توانايي از قوي گرفته نشود هرگر روي سعادت نخواهد ديد.
در نتيجه مي توان گفت نظام اجتماعي هر قدر هم خوب انساني و عادلانه باشد در صورتي مي تواند مايه سعادت مردم شود كه بيماري بي تفاوتي و باري به هر جهتي در آنها به حدي نرسد كه از پايشان در آورد و به نابوديشان كشاند و گرنه سرنوشت آنها همان خواهد بود كه در روايت امام باقر(ع) آمده است؛اينجاست كه خشم خدا بر آنها به حد كمال رسد. كيفر همه گير او فرا رسد و پاكان در خانه ناپاكان و خردسالان در سراي بزرگسالان به هلاكت رسند.